Afgelopen weekend een tussentijdse aanpassing uitgevoerd met op het experiment met Google-advertenties op deze site. Goed en slecht nieuws voor reclamehaters. Het goede nieuws: de reclames op de homepage van deze site zijn verwijderd. In plaats daarvan staat daar nu een kleine selectie foto's uit Flickr die continu en willekeurig rouleren. Het slechte nieuws: er zijn staan nog meer advertenties op dit domein dan er eerst stonden. De Google-boodschappen zijn verplaatst naar een positie onder de individuele postings.
De reden hiervoor is dat er vermoedelijk meer verkeer naar de individuele postings gaat dan naar de homepage. Dat verkeer komt aan de ene kant via RSS-leesprogramma's binnen en, waarschijnlijk belangrijkers, via zoekmachines. Het archief met postings groeit immers met ieder nieuw bericht, waardoor het bereik daarvan groter is en de advertenties inhoudelijk gerichter zijn. Althans, als de Google-machine zijn werk goed doet.
De focus verschuift dus naar, wat heet, de 'Long Tail'. Deze term werd voor het eerst geopperd in een artikel in Wired Magazine. Het artikel verwoordt een logisch 'uitgeefprincipe'. Een archief is omvangrijker dan een homepage en is - indien publiekelijk toegankelijk - op de lange termijn meer waard. Zo is in het kort de betekenis van 'de lange staart' te verwoorden. Bij Amazon.com komt dit het duidelijkst tot uiting. Als je daar een artikelpagina bezoekt, bijvoorbeeld 'Pattern Recognition' van William Gibson, staat er onder het betreffende artikel 'Customers who bought this book also bought'. Onder dat kopje staan links naar boeken/cd's/dvd's die de koper van 'Pattern Recognition' waarschijnlijk ook zal interesseren. Die link kunnen het Amazon-publiek naar artikelen leiden die hen normaalgesproken nooit onder de aandacht zouden komen. Een betrekkelijke onbekend boek kan op die wijze in de loop van de jaren een best seller worden. In het Wired Magazine-artikel meldt een voorbeeld van zo'n sluimerende topverkoper. De Amerikaanse DVD-verhuurder Netflix brengt op vergelijkbare wijze (via aanbevelingen) onbekende films onder de aandacht.
Onderstaande afbeelding beeldt de Long Tail uit. De 'staart' geeft een willekeurig assortiment en de populariteit van artikelen weer. Circa 20 procent van de artikelen trekt 80 procent van het siteverkeer. Via Amazon-achtige aanbevelingsmechanismen wordt de overige 80 procent van het assortiment meer naar voren getrokken.
Voor weblogs en andere websites vervult Google die aanbevelingsrol. De Google-advertenties op websites zijn inhoudelijk relevantere dan die op een (constant veranderende) homepage en hebben een groter bereik naarmate het archief groeit. Zo zou het in theorie althans moeten werken.
Het weblog The Long Tail is de site van de schrijver van het artikel The Long Tail in Wired Magazine. Chris Anderson, hoofdredacteur van Wired, schrijft daar met een lage frequentie, maar uitvoerig, over zijn stelling over de waarde van grote archieven en de ontsluiting daarvan via aanbevelingsmechanismen.
Wat ik van de 'Long Tail' begreep is dat
A) de distributie van producten richting consumenten niet meer gebonden is aan de beperkte voorraad & opbergruimte van verkopers (bv. winkeliers), omdat:
1. producten eindeloos lang kunnen worden opgeslagen in de magazijnen van Amazon & Co; of,
2. digitaal kunnen worden verspreid
Daardoor blijven producten veel langer beschikbaar.
B) Door de 'dezelfde interesse' netwerken die op internet zijn onstaan, worden liefhebbers van een bepaald product samengebracht. Die gaan elkaar wijzen op vergelijkbare (niche)producten (bijvoorbeeld via de aanbevelingen op Amazon), waardoor deze veel langer exposure krijgen.
---
Naar aanleiding van de Long Tail werd door een heel aantal mensen de ideeën van professor Lawrence Lessig over copyright (Creative Commons) echter afgwezen. Op het eerste gezicht lijkt het dat ze daar gelijk in hebben (als producten langer verkopen, moet copyright ook langer gelden), maar gelukkig werd daarop geanticipeerd door Chris Anderson:
"Many of those extracting new value from old content are not the original creators or rights-holders. Some of them are repurposing older material, and others are aggregators who have found ways to find new markets for material that's fallen beneath the commercial radar. Either way, they typically aren't the original record label, film studio, publishing house, TV production company or any of the other names that might be on the copyright declaration. They are someone else, probably someone entirely unexpected. This is, after all, the dawn of Remix Culture.
What's changed is the presumption that the primary rights-holder is the best at extracting the commercial potential of creative material. Instead, anyone can do it: the advertising company that remixes an old movie to sell a car; the Linux t-shirt done Warhol-style, or just plain old DJ magic. What you need to encourage this multiplicity of commercialization potential is tiered alternatives to one-size-fits-all copyright, from allowing derivative works (good marketing!) to shorter terms for the sake of the remix-culture social good. I can't think of a better example of that than Lessig's own Creative Commons, which has already become the license of choice for the right side of the Tail, where the commercial imperative is less all-consuming.
So, bottom line: the Long Tail ends up in the same place Lessig does, but via a different path--the diversification of commercial potential rather than the absence of it."
(Bron)
