januari 27, 2005
Story Undone, uiteindelijk toch 'done'
Story Undone van Hassan Yektapanah was de eerste film die de revue passeerde. En inderdaad, aan het einde van de film bleek het verhaal nog niet helemaal af te zijn. In het kort de inhoud van de film.
Twee filmmakers uit Teheran betalen mensensmokkelaars in Iran om mee te mogen rennen met een groep burgers die het land wil verlaten. Een soms humoristische tocht door voor ons onhergbergzaam landschap van enkele dagen. Tegen het einde van de film blijkt het documentairemotief een smoes van een van de filmmakers te zijn om ook het land te verlaten. Zijn cameraman voelt daar niet zo veel voor en blijft uiteindelijk aan de binnenkant van de openknipte grensafscheiding.
Enigszins belachelijk is de manier waarop de vluchtende Iraniers zich moeten vermommen kort voordat ze de grens overgaan. Hoofddoeken moeten af (verzet onder de dames), pruiken moeten op, gekleurde ooglenzen moeten in en de mannen moeten hun haar in 'westerse kleuren' verven. Een van de vluchters, een niets zeggende, intellectueel aandoende pillenslikkende man blijkt achteraf tijdens de Q&A met de filmmaker een symboolfunctie te hebben voor de onderdrukte intellectuele in Iran, ze lijden (pillen slikken tegen die pijn). Dat symbool was niet duidelijk geprononceerd, ook verbloemd.
De film kwam tot stand onder meer met geld van het Hubert Bals Fonds (Bals richtte het IFFR op) en Amnesty International. Ook twee ministeries uit Iran verleenden op enige manier hun medewerking aan de lokaal geschoten film. De film mag niet in Iran worden vertoond.
Pas na afloop van de film werd het echt interessant toen iemand uit het publiek de discussie aan ging met de schrijver en regisseur van de film. De man uit het publiek bleek ook uit Iran te komen, gevlucht te zijn en nu journalist annex filmrecensent te zijn. Hij stelde dat de vluchtpoging wordt geridiculiseerd, te humoritisch in beeld wordt gebracht en de werkelijkheid geen recht aandoet. Een tweede publiekslid, ook uit Iran afkomstig, legde me uit dat de filmmaker zijn politieke boodschap moest verhullen, geen politiek standpunt in kon nemen en de werkelijkheid moest verbeelden omdat hij weer terug moet naar Iran. Hij kan niet ferm stelling nemen zonder in zijn thuisland in de problemen te komen.
Pas na afloop van de film werd het verhaal en het verhaal er achter duidelijk, story uiteindelijk toch done.
Scheur op drie op een schaal van vijf
Posted by erwin at januari 27, 2005 10:24 pm | TrackBack