'Een druilerige vertoning', is misschien wel de juiste typering voor zowel het Rotterdamse weer als van de film 'A Bloody Spear at Mt. Fuji' vandaag. 'A Bloody Spear at Mt. Fuji' (1955, IMDb) zou een zwart-wit meesterwerk van de Japanse cinema zijn. Uw niet-filmkenner ziet het er niet aan af. In het kort is 'A Bloody Spear' het best te omschrijven als een samoeraifilm met een moraal. We treffen een sympathieke vechtmeester tijdens een tocht naar de middeleeuwse Japanse hoofdstad Edo. Hij reist samen met zijn twee vazallen.
Het verhaal ontwikkelt zich langzaam met een paar aardige zijlijnen over eer en gelijkwaardigheid. Dat laatste thema past slecht in de toen streng hierarchisch geordende Japanse maatschappij. De rollen van meester en leerling zijn normaalgesproken strikt gescheiden.
Alhoewel 'A Bloody Spear at Mt. Fuji' een samoeraifilm is, is het geen vechtfilm. Wel is het een film over normen en waarden (JP, leest u mee? ;-) ). Bloeddorstige filmkijkers die naar de hoofdzaal van de Pathe kwamen, verlieten de filmzaal onbevredigd. Het enige (film)bloed vloeit pas in de laatste paar scenes. De moraal van het verhaal komt aan het einde tot uiting in de scene waar samoerai en vazal samen aan een tafel een sake'tje nuttigen. Ongehoord! Collega-samoerai's spreken de liberale zwaardendrager er op aan. Antwoord: "Vazallen zijn toch ook mensen, wat weerhoudt mij ervan iets met hem te drinken?" Ruzie, bloed en doden volgen en alleen de tweede toegeschoten vazal overleeft het. Hij maakt de reis naar Edo af en volbrengt daarmee de opdracht van zijn meester. Einde verhaal.
Scheur op twee op een schaal van vijf
Posted by erwin at januari 31, 2005 09:19 pm | TrackBack