"You are in a BT Openzone hotspot", las het beeldscherm van mijn PDA in een Londens Hotel. Maar verder dan dat first contact zou het niet komen. De receptioniste wist niets van prijzen, sterker nog: ze wist niets van draadloos internet in haar lobby af. "Dat is vast iets nieuws. Daar ben ik nog niet voor getraind".

Verbinding maken met het lokale draadloze netwerk bleek dus niet zo'n probleem te zijn. Wifi-kaart in de PDA steken, Internet Explorer aanzetten en het openingsscherm van BT Openzone verscheen. In het openingsscherm kan men inloggen via een reeds bestaand abonnement of een nieuwe aanmaken. Bij de voorgedefinieerde abonnementen kan uit twee draadloosdiensten gekozen worden: BT Openzone en Telia Homerun. Dat doet een roamingovereenkomst veronderstellen tussen BT en Telia.

Het signaal in de hotellobby was zwak en de reikwijdte kort. In de hotelkamers is totaal geen wifi-dekking.

Een prijsopgave krijgen en daadwerkelijk inloggen, bleek niet te realiseren in 5 minuten. Het openingsscherm van BT Openzone meldt niet wat een uur draadloos internet kost, noch of en waar prepaidkaarten gekocht kunnen worden.

De dame aan de balie was niet op de hoogte van het bestaan van een wifi hotspot. Na enig rondvragen, presenteerde ze een bekrabbeld papiertje met een gratis telefoonnummer van BT Hilton Support, de telefonische telecomhelpdesk van het hotel. Degene die daar de telefoon oppakte, begreep de vraag niet en verwees op zijn beurt weer door naar een volgende afdeling. Jammer, maar de groeten met je wifi.

Wat duidelijk begint te worden, is dat leveranciers van hotspots er hun eigen inlogprocedures op na houden. Je kunt met een wifi-abonnement niet, zoals bij mobiel bellen, bij alle antennes terecht. In het slechtste geval heb je meerdere hotspot-abonnementen nodig om in een stad op meerdere lokaties in te kunnen loggen die, in de regel slechts een dag geldig zijn. Roamingovereenkomsten, zoals de waarschijnlijke tussen Telia en BT, bieden uitkomst maar zijn zeldzaam.

In Nederland lijken de installaties van Mobilander de eerste onafhankelijke draadloze toegangspunten te worden met dekking van noord naar zuid en oost naar west (zie: 'Mobilander levert universiteiten wifi'). Wifi-portaal Wifinder meldt in totaal slechts 62 Nederlandse hotspots die tegen betaling te gebruiken zijn.

T-Mobile beschikt momenteel in de Verenigde Staten over 2.500 wifi-hotspots. Het telecombedrijf rolde dit netwerk uit in samenwerking met koffieketen Starbucks. Samen met ondermeer dit koffiehuis zal T-Mobile ook in Europa wifi-toegangspunten installeren. Dat vertelde directielid Nikesh Arora in het Londense hoofdkantoor van T-Mobile. Mijn interview met hem is hier te beluisteren. Vanaf ongeveer de vijfde minuut gaat het gesprek over de kosten en uitrol van wifi en de samenwerkingsverbanden die nodig kunnen zijn voor zo breed mogelijke dekking. In de Verenigde Staten biedt T-Mobile gecombineerde GSM/GPRS/wifi-abonnementen.

Opmerkelijk is dat het Engelse hoofdkantoor (er is ook een hoofdkantoor in Bonn) niet over een wifi-hotspot beschikt. Dit in tegenstelling tot wat de marketingdirecteur beweert in het audio-interview. Het tegendeel van zijn bewering bleek uit een gezamenlijke 'war walk' door het gebouw. Tegen personeel: "Where is the hotspot?" "Below that desk over there sir." Wandelen. "No, it is not." "It must be. Oh, they must have moved it."

Op Rotterdam Airport, 'Zestienhoven' bestaat niet meer, was geen enkel wifi-signaal te vinden. Niet in de algemene wachtruimtes en niet in de business lounge, de wachtruimte voor mensen met een stropdas.

Zie ook: 'Gratis wifi in Utrecht getest'