19 oktober 2005
26 augustus 2005
01 februari 2005
NRC Handelsblad recenseert Vpro's IFFR-tv:
"(...) Denk maar niet dat de Nederlandse televisie inmiddels gewend is aan een fenomeen als IFFR. Gisteren besteedde de VPRO de hele zondagavond aan een festivaltalkshow. Opnieuw voelde een aantal geïnterviewde gasten zich niet erg gemakkelijk door de toon van de gastheer. (...)"
31 januari 2005
Druilerige vertoning
'Een druilerige vertoning', is misschien wel de juiste typering voor zowel het Rotterdamse weer als van de film 'A Bloody Spear at Mt. Fuji' vandaag. 'A Bloody Spear at Mt. Fuji' (1955, IMDb) zou een zwart-wit meesterwerk van de Japanse cinema zijn. Uw niet-filmkenner ziet het er niet aan af. In het kort is 'A Bloody Spear' het best te omschrijven als een samoeraifilm met een moraal. We treffen een sympathieke vechtmeester tijdens een tocht naar de middeleeuwse Japanse hoofdstad Edo. Hij reist samen met zijn twee vazallen.
Het verhaal ontwikkelt zich langzaam met een paar aardige zijlijnen over eer en gelijkwaardigheid. Dat laatste thema past slecht in de toen streng hierarchisch geordende Japanse maatschappij. De rollen van meester en leerling zijn normaalgesproken strikt gescheiden.
Alhoewel 'A Bloody Spear at Mt. Fuji' een samoeraifilm is, is het geen vechtfilm. Wel is het een film over normen en waarden (JP, leest u mee? ;-) ). Bloeddorstige filmkijkers die naar de hoofdzaal van de Pathe kwamen, verlieten de filmzaal onbevredigd. Het enige (film)bloed vloeit pas in de laatste paar scenes. De moraal van het verhaal komt aan het einde tot uiting in de scene waar samoerai en vazal samen aan een tafel een sake'tje nuttigen. Ongehoord! Collega-samoerai's spreken de liberale zwaardendrager er op aan. Antwoord: "Vazallen zijn toch ook mensen, wat weerhoudt mij ervan iets met hem te drinken?" Ruzie, bloed en doden volgen en alleen de tweede toegeschoten vazal overleeft het. Hij maakt de reis naar Edo af en volbrengt daarmee de opdracht van zijn meester. Einde verhaal.
Scheur op twee op een schaal van vijf
27 januari 2005
Story Undone, uiteindelijk toch 'done'
Twee filmmakers uit Teheran betalen mensensmokkelaars in Iran om mee te mogen rennen met een groep burgers die het land wil verlaten. Een soms humoristische tocht door voor ons onhergbergzaam landschap van enkele dagen. Tegen het einde van de film blijkt het documentairemotief een smoes van een van de filmmakers te zijn om ook het land te verlaten. Zijn cameraman voelt daar niet zo veel voor en blijft uiteindelijk aan de binnenkant van de openknipte grensafscheiding.
Enigszins belachelijk is de manier waarop de vluchtende Iraniers zich moeten vermommen kort voordat ze de grens overgaan. Hoofddoeken moeten af (verzet onder de dames), pruiken moeten op, gekleurde ooglenzen moeten in en de mannen moeten hun haar in 'westerse kleuren' verven. Een van de vluchters, een niets zeggende, intellectueel aandoende pillenslikkende man blijkt achteraf tijdens de Q&A met de filmmaker een symboolfunctie te hebben voor de onderdrukte intellectuele in Iran, ze lijden (pillen slikken tegen die pijn). Dat symbool was niet duidelijk geprononceerd, ook verbloemd.
De film kwam tot stand onder meer met geld van het Hubert Bals Fonds (Bals richtte het IFFR op) en Amnesty International. Ook twee ministeries uit Iran verleenden op enige manier hun medewerking aan de lokaal geschoten film. De film mag niet in Iran worden vertoond.
Pas na afloop van de film werd het echt interessant toen iemand uit het publiek de discussie aan ging met de schrijver en regisseur van de film. De man uit het publiek bleek ook uit Iran te komen, gevlucht te zijn en nu journalist annex filmrecensent te zijn. Hij stelde dat de vluchtpoging wordt geridiculiseerd, te humoritisch in beeld wordt gebracht en de werkelijkheid geen recht aandoet. Een tweede publiekslid, ook uit Iran afkomstig, legde me uit dat de filmmaker zijn politieke boodschap moest verhullen, geen politiek standpunt in kon nemen en de werkelijkheid moest verbeelden omdat hij weer terug moet naar Iran. Hij kan niet ferm stelling nemen zonder in zijn thuisland in de problemen te komen.
Pas na afloop van de film werd het verhaal en het verhaal er achter duidelijk, story uiteindelijk toch done.
Scheur op drie op een schaal van vijf
Zone5300 kijkt mee
Met drie man houdt Zone5300 ook dit jaar weer een IFFR-recensiesite bij.
24 januari 2005
'IFFR-reserveringssite gehackt'
Geen wonder dat het reserveren via internet zo langzaam ging afgelopen weekend. Uit onvrede over het feit dat internetters eerder kaarten konden reserveren dan off line filmliefhebbers zou een webboef de site gehackt of in ieder geval ontwricht hebben.
"(...) De festivalorganisatie overweegt naar justitie te stappen. ,,Dit laten we niet over ons heen gaan. We hebben onmiddellijk geprobeerd te achterhalen wie hier achter zit. We kwamen uit op een provider van gratis internet in Frankrijk, dan is het heel moeilijk de daders te vinden. Het geeft aan dat het geen amateurs zijn,'' aldus Ido Abram van het filmfestival. (...)"
Tiscali met filmdownloaddienst bij IFFR
Het Filmfestival Rotterdam gaat films via internet aanbieden. Dat hebben de festivalorganisatie en hoofdsponsor Tiscali zondag bekendgemaakt. Op de site Tigeronline.nl zijn vanaf donderdag twintig films te downloaden die eerder op het festival te zien waren. (...)"
Kosten: 3 euro per stuk.
23 januari 2005
Aan de andere kant van de oceaan ...
is momenteel het Sundance filmfestival aan de gang, waar onafhankelijk geproduceerde films worden getoond. Wat daar allemaal gebeurt, is te volgen bij het weblog Bloggingsundance.com.
Na nachtwake reserveringen binnen
Naar nu blijkt was het geen slechte keuze om in de nacht van vrijdag op zaterdag een nachtwake te houden achter het beeldscherm. Om 02:45 rondde ik mijn reserveringen af met een 100 procent score, alle gewenste films konden gereserveerd worden.
Een foutmelding als 'kan momenteel geen stoelen reserveren' blijkt niet hetzelfde te zijn als 'uitverkocht', enigszins misleidend. Geduld en F5 moesten hand in hand lopen. Onduidelijk was ook het openingsscherm van de reserveringssite op IFFR-tickets.nl. De reserveringslink is niet klip en klaar als zodanig herkenbaar. Zo is hij voorbeeld raar, niet centraal, gepositioneerd en niet hyperlink-blauw (in Firefox 1.0).
Krispy vroeg zich zojuist af of het ueberhaupt iemand gelukt is om een internetboeking te maken. Ja dus. Zijn vragende opmerking komt niet helemaal uit de lucht vallen. Het is nu zondagmiddag half vijf. Het reserveringskantoor is al anderhalve dag open en/maar IFFR-tickets.nl meldt op dit moment weer/nog steeds
"Het spijt ons ... maar het is op het moment zo druk op de website dat we even geen nieuwe bezoekers kunnen toelaten. Als u dit browservenster open houdt, zullen we het automatisch opnieuw proberen over 30 seconden. (...)"
22 januari 2005
Natuurlijk is het weer prijs
Natuurlijk lukt het ook dit jaar niet het on line reserveringssysteem vanaf het begin goed te laten functioneren. Ondanks ongetwijfeld uitvoerige testen staat nu tegen enen 's nachts het beeldscherm op 'zwart'. Dit is een schermafbeelding van iffr-tickets.com:
21 januari 2005
"Nachtbraken helpt IFFR-reserveerders niet"
"Filmliefhebbers uit met name andere delen van het land vrezen dat zij achter het net vissen bij de verkoop van kaartjes voor de meest gewilde voorstellingen op het International Film Festival Rotterdam (IFFR). De kaartverkoop begint komende nacht om 00.00 uur via internet, maar computerdeskundigen voorspellen dat de festivalcomputer als gevolg van de grote belangstelling direct 'plat' gaat. (...)Een groep Rotterdamse filmfreaks zou er geen traan om laten als de computer wederom op tilt slaat. Verenigd onder de noemer 'Verontruste Filmliefhebbers' vinden zij het absurd dat mensen met een internetaansluiting negen uur voorsprong krijgen op mensen die ouderwets in de rij willen aansluiten. (...)"
Krispy was een van de testers van het on line reserveringssysteem. Hij schrijft:
"(...) The box office test has been redone twice the last week, this time I wasn't able to join in the fun. Judging on the messages I receive from other volunteers my first enthusiasm about the reservation website has shrinken a bit. I hope they will fix the problems during the last days.(...)"
18 januari 2005
Nog een paar dagen ...
Nog een paar dagen en de race om de kaartjes begint al weer. Aanstaande donderdag verschijnt de Volkskrant met daarin het programma voor IFFR 2005, zaterdag gaan de reserveringsdeuren openen. Benieuwd of ik er dit jaar wel met enig fatsoen doorheen kan komen. De praktijk zal het wijzen en ik doe er in ieder geval verslag van via dit weblog.
Het IFFR slaat zijn vleugels dit jaar verder uit over Nederland, in 8 steden wordt een festivalpreview getoond:
"Tussen 6 en 24 januari presenteert het IFFR in Groningen, Den Haag, Utrecht, Amsterdam, Breda, Nijmegen, Maastricht en Rotterdam als festivalpreview de speelfilm Samaritan Girl van Kim Ki-Duk (...)"
13 januari 2005
Internetreserveringsbus getest
Xs4all-blogger Krispy is kennelijk een van de testers die het on line reserveringssysteem van het Filmfilmfestival Rotterdam een testrit mochten geven:
"Well, I just finished my part of the box office test of the IFFR. To me it lookes like the system survived the test and they are ready for the big run on tickets starting Saturday Januari 22nd, but I'm not a technical expert. I did have some error messages, but my reservations were confirmed by email within minutes. Now just wait whether the other testers had the same experience and the box office crew thinks positive about the test also. (...)"
10 januari 2005
IFFR in aantocht
Al weer de 34e editie van het Filmfestival Rotterdam vindt tussen 26 januari en 6 februari 2005 plaats. Tiscali is de nieuwe, derde, hoofdsponsor. Hopelijk doen de IFFR-reserveringssystemen het dit jaar wel vlekkeloos (zie: 'IFFR 2004' en 'IFFR 2003'). De inloggegevens van vorig jaar kunnen ook dit jaar weer gebruikt worden.
17 december 2004
Lacune in IFFR 2005-aanbod
"(...) Het International Film Festival Rotterdam (IFFR) kan op de komende editie een aantal van de belangrijkste films van het afgelopen jaar niet vertonen. Dit is het gevolg van een geschil met distributeur Contact Film, die wil meedelen in de festivalopbrengsten van de films waarvan het bedrijf de Nederlandse vertoningsrechten bezit. (...) Volgens IFFR-directeur Sandra den Hamer gaat Contact Film met zijn financiële eis voorbij aan internationaal geldende afspraken. Zij stelt dat 'festivals met standing' nooit betalen voor de vertoning van films. 'Die regel ga ik niet schenden. Dat zou ook een precedent scheppen. (...)"
02 februari 2004
'Dronken' IFFR-log
Nu pas opgemerkt, Drunkmen hield ook een IFFR-log bij.
Een Gronings perspectief
Behalve in Rotterdam speelde het Filmfestival zich dit jaar ook in Maastricht en Groningen af. Weinig gelezen van Groningse en Limburgse bloggers trouwens via de Trackback-pingpagina.
Enkele verschillen tussen Rotterdam en Groningen. Allereerst de duur. Het Groningse satellietfestival begon acht dagen na het begin in Rotterdam. Het Groningse festival duurde van 29 januari tot en met 1 februari 2004. De films draaiden verdeeld over drie theaters. Reserveringen konden tot een half uur voor de voorstelling worden afgehaald, in tegenstelling tot 2 uur in Rotterdam. Een ander opgemerkt verschil is het feit dat de Groningse films begonnen met reclame, sponsorinformatie.
Een laatste verschil met Rotterdam is er een dat op prijs gesteld kan worden. Aan het einde van iedere film, in alledrie de steden, konden kijkers een cijfer geven voor de film die ze zojuist zagen. Wat gebeurt er met deze informatie en wat vonden anderen van een film? In Rotterdam wordt die vraag niet (zo duidelijk) beantwoordt als in Groningen.
De organisatie plakt her en der aan de muren samenvattingen van de filmbeoordelingen van de films. Filmhuis Images toont een overzicht van 42 beoordelingen op zijn site. De top 30:
Terugblik IFFR
De Publieke Omroep blikt terug op de afgelopen twee weken van het Filmfestival in Rotterdam. Mijmeren bij videojournaals, verslagen en impressies.
31 januari 2004
Mijn 'winnaar' van 2004
Een wat late update en tegelijkertijd de laatste van dit jaar. Dit jaar nam ik afscheid van het festival met een besneeuwde avond en twee films die twee uitersten van de menselijke aard laten zien. 'Spring, Summer, Fall, Winter ... and Spring' (2003; IFFR, IMDb, trailer) verdiende als enige dit jaar een scheur in de vijf. Dat staat gelijk aan de hoogste beoordeling die een kijker aan een film kunnen geven. Immers, iedere filmganger wordt gevraagd een 'cijfer' aan de film te geven na afloop van de voorstelling.
Deze Koreaanse film is een geheel van sereniteit en zwijgzaamheid. Een meester annex heler voedt zijn leerling op van baby tot volwassene. Het typische aan de manier van opvoeden is 'leren door te doen'. Als de leerling, een jongen, als klein kind een kikker, slang en vis pest krijgt hij zijn pesterijen terug toegediend door zijn meester op menselijke schaal. De kleine is het dieren pesten accuut verleerd.
De film speelt zich af in een bosrijke omgeving op een kunstmatig houten druivend wooneiland midden in een bosmeer. De film is een verhaal in vier vijf delen. De vier seizoenen bepalen niet enkel de chronologie van de film, maar verbeelden ook het leven van de hoofdpersonen. Een jaargetijde verder: een levensfase verder. Ook de onderlinge menselijke relaties tussen de hoofdpersonen worden verbeeld met de vier jaargetijden.
Het verhaal komt tot roering, halverwege, als de rustige woonomgeving van meester en leerling 'verstoord' wordt door een dame. Vanwege haar ziekte moet ze tijdelijk haar intrek nemen op het wooneilandje. De leerling heeft inmiddels actieve hormonen gekregen. De nuchterheid van de geest verliest het van de lust, ondanks de waarschuwing "lust leidt tot de wens tot bezit. bezit leidt tot moord". Een waarschuwing die letterlijk uitkomt. Echter, die lust wordt op zijn beurt weer afgestraft met de last van de verantwoordelijkheid van het leven. Zware woorden om te zeggen dat de nu volwassen leerling zijn meester verloren is en de baby van een ander op te voeden krijgt. Hiermee is de cirkel rond en begint het verhaal opnieuw. Mooie, symbolische handelingen in combinatie met een beetje magie.
De tweede film van woensdag wordt hieronder besproken.
'Wrange' VS-legers wervers
'Uncle Sam Wants You!' (2003; IFFR) was een wereldpremiere voor Rotterdam. scheur vijf van vijf.
Deze tweede film woensdag ging niet over eerlijkheid van geest, maar over de kunst van het manipuleren. Een wervingskantoor van het Amerikaanse leger moet maandelijks 15 nieuwe recruten aanbrengen. De film volgt de wervers in de New Yorkse wijk Queens, toepasselijk gesitueerd boven de McDonalds. Het werven gaat net zoals wij hier straatkranten verkocht krijgen. Beloftes van mooie banen en appels op de nationale trots moeten jongeren het leger in lokken.
Hoe hoog de selectiecriteria voor het Amerikaanse leger blijkt uit het feit dat mogelijke recruten bij een kennistest minstens een 3,1 moeten halen op een schaal van 10. Gelogen wordt er niet, de harde waarheid wordt wel met mooie worden verbloemd. Immers, 'anything goes' bij het militaire wervingteam om de missie te halen. Want zo wordt het heilige getal van 15 opgevat.
Hoe groot de redactionele invloed van het leger was bij de totstandkoming van de documentaire film was, is niet duidelijk. De filmmaker mocht mee de straat op, aanwezig zijn bij de recruteringsgesprekken en volgde nieuwe recruten tijdens de opleiding zelf. Duidelijke felle kritiek op de telemarketingachtige praktijken spreekt niet uit de film. De film toont wel betrokkenheid van het wervende personeel (nieuw in dienst, kennen de klappen van de zweep en dus de agressievere wervingspraktijken nog niet).
Scheur op drie op een schaal van vijf.
29 januari 2004
Films en spellen
Omroep.nl brengt een aantal links bij elkaar over het IFFR-thema Film & Games, inclusief video RTV Rijnmond.
28 januari 2004
Internet op IFFR
Vorig jaar liepen het KPN I-mode promotieteam nog over de festivalvloer in Rotterdam. Dit jaar staat in ieder filmhuis een ADSL-terminal met aansluiting op ASDL-lite. Een enkeling lijkt de terminals te gebruiken. Een (dichte) wifi-verbinding werd enkel in De Doelen aangetroffen.
26 januari 2004
Duitse humor bestaat ...
... en kwam gisteren in beeld in 'Schultze Gets the Blues' (2003; IFFR, IMDb). De film speelt zich af in het oude Oost-Duitsland en vertelt het verhaal van Herr Schultze en zijn twee vrienden. De drie zijn ontslagen/gepensioneerd uit de mijnen.
Het verhaal ontwikkelt zich tergend langzaam, wat tevens tekenend is voor de dorpse bekrompenheid, of liever: de drukkende sfeer. Deze stroperigheid en combinatie met knullige menselijke verhoudingen zijn de lachopwekkers.
Schultze wint met zijn accordeon een wedstrijd en mag zijn muziekvereniging vertegenwoordigen bij een Duits feest in de de Verenigde Staten. Daar beginnen de problemen en kruipt de film al weer naar het einde.
Welke problemen? Schultze won namelijk met een onconventioneel accordeon-nummer: Zydeco-muziek [uitleg] uit de zuidelijke V.S. Voorafgaand aan de lokale muziekwedstrijd hoort Schultze een hem onbekend deuntje en tracht het na te spelen. De genen dwingen hem echter polka te spelen. Zijn vader speelde polka, Schultze speelt polka. Eigenlijk mag Schultze geen Zydeco spelen. Na veel vijven en zessen mag de accordeonist zijn nieuwe liefde toch ten gehore brengen tijdens de muziekwedstrijd. De dikke Duitser leeft op en ontwikkelt een soort (door zijn dorpsgenoten) verboden liefde voor de muziek.
Hij wint de wedstrijd en mag naar Amerika. Daar aangekomen blijkt het Duitse feest een grote domper, polka is Schultze's oude liefde geworden. Schultze steelt een bootje en begint een speurtocht naar zijn nieuwe muziekliefde. Het einde is onverwacht, tragisch maar geeft de kijker wel voldoening.
De scheur ging in nummer 4 op een schaal van 5.
Meer Aziatisch kijkvoer op de kaart
Voor de rest van de week staan nog twee Aziatische films op de agenda. Dinsdag 'Letter' en woensdag 'Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring'.
Leuk Japans bloed in Zatoichi
Het verhaal gaat over een blinde Japanse masseur die een dorpje met zijn samoerai-zwaard bevrijdt van het juk van het onderdrukkende dorpshoofd en zijn hulpjes. Zo, en dat in een zin. Zonder scrupules wordt de boeven op gepaste wijze hun lesje geleerd, al zullen ze hun leven nooit meer kunnen beteren. De tweede verhaallijn is een speurtocht van een 'broer' en zus die de moord op hun ouders en brusjes willen wreken. In eerste instantie lopen de twee verhaallijnen parallel. Halverwege de film wordt het verband tussen de lijnen duidelijk.
Tijdens de film komt de masseur maar een keer aan masseren toe. We moeten maar geloven dat dat zijn werkelijke beroep is. Het feit echter dat er nog een gekke buurjongen door de film heen rent, verkleedt als samoerai, en ook samoeria die geen meester meer heeft, doet vermoeden dat er nog een tweede betekenis in de film verborgen zit. De wannabe samoerai, de afvallige samoerai en de 'echte' samoerai, vermomd als masseur, geven drie beelden van een oud eervol Japans ambacht. Culturele kennis ontbreekt me echter om daar iets steekhoudends over te zeggen, als dat ueberhaupt mogelijk is.
De film eindigt uiteindelijk met een vermakelijke dansscene, die Japanse, Caraibische en Amerikaanse invloeden met elkaar vermengt. Let wel, de hele film leek zich tot op dit punt eeuwen geleden af te spelen. Tekenend voor vermakelijke visuele kwinkslagen.
Scheur: 4 (op een schaal van 5)
Getekend verslag
24 januari 2004
Geen schokkende Vibrator
Weinig trilling en sensatie in 'Vibrator', ondanks wat de naam van de film doet vermoeden. Donderdagavond draaide de Japanse road movie in Cinerama. Het festivalorganisatie omschrijft de film met:
"Liefde op het eerste gezicht tussen een schrijfster en een vrachtwagenchauffeur leidt tot een (zelf)ontdekkingsreis. Hiroki, expert in erotische fantasieën, maakte hier een bescheiden dromerig, sterk liefdesdrama over vrouwelijk verlangen. (...)"
De ontdekkingstocht is voornamelijk een geestelijke voor de hoofdrolspeelster, afgewisseld met een enkele kuise vrijscene. De vrachtwagenchauffeur die de dame meeneemt, lijkt haar een ingang naar 'een nieuw leven' te bieden. Aan het einde van het verhaal staat ze langs de kant van de weg zonder dat de eet- en drinkproblemen verdwenen zijn. "Ik wilde hem nemen, maar hij consumeerde mij."
Scheur: 3 (van 5)
Geen open wifi-verbinding; reserveringsperikelen (2)
Er is wifi-signaal in De Doelen, maar dat is en wordt niet openbaar. De entree van het Rotterdamse conres- en concertgebouw is een centraal punt particuliere en beroepsmatige filmbezoekers. De eerste groep zal niet zo veel behoefte hebben aan een draadloze internetverbinding. Het is echter niet onaannemelijk dat de vele binnen- en buitenlandse journalisten, producenten en aanverwant volk bij tijd en wijle wel eens een digitale buitenlijn open willen gooien. Een wifi-verbinding, al dan niet betaald, op een publiek druk bezochte lokatie begint standaard te worden. Vooralsnog niet in De Doelen.
Afgelopen donderdag de gereserveerde kaarten opgehaald bij een van de ongeveer tien balies. Balie 1 is een soort snelkassa, om last-minute kaarten op te kunnen halen. De baliemedewerker legde uit, dat het nieuwe internetreserveringssysteem vorige week zaterdag behalve lange tijd niet bereikbaar was, ook nog eens een fout maakte. Internetreserveringen werden op nummer weggeschreven, de koppeling met de naam van de reserveerder werden niet gemaakt. Gevolg: papieren uitdraaien met boekingsgegevens werden vergeleken met de nummerreserveringen in het computersysteem om de juiste kaarten aan de juiste persoon te kunnen geven.
21 januari 2004
Digitale filmdistributie nu en toen
Hi-Def Atomfilms is software die, eenmaal geinstalleerd, iedere week drie korte films op de desktop aflevert. De filmpjes varieren in duur van anderhalve minuut tot een half uur. Zorg wel dat er wat schijfruimte vrij is, want de eerste rits filmpjes - vier of vijf - kostten ongeveer een half gigabyte aan schijfruimte, en dus aan bandbreedte.
Oh ja, de films zijn gratis en benaderen DVD-kwaliteit. De enige mogelijke 'irritaties' zijn de on line registratie en het downloaden van de software.
Atomfilms, dat een on line een goede 1.000 films en animaties gratis laat streamen en downloaden, tracht met Hi-Def een alternatief distributiekanaal te ontwikkelen voor onafhankelijke filmers.
Toen de internethype nog in gang was, in 2000, werd tijdens het Filmfestival Rotterdam een film vertoond waarmee men ook trachtte onafhankelijk te raken van de gevestigde, kostbare, distributiekanalen. Digitale distributie zou het worden, legden de filmmakers uit na afloop van de vertoning bij dit onderdeel van Exploding Cinema.
De makers van 'The Last Broadcast' (1998, IMDb) schoten hun film met een DV-camera en verspreidden de film via satelliet simultaan naar 5 Amerikaanse bioscopen. Productiekosten: 900 dollar, distributiekosten: 10.000 dollar.
Het leek clever bedacht, maar het bleef bij een proef die weinig navolging vond sindsdien. Althans, de distributiewijze vond geen navolging.
Zij die 'The Last Broadcast' zagen, bekroop een onmiskenbaar gevoel van deja-vu toen in een andere film in de bioscopen een hit werd. Zoals gezegd, The Last Broadcast werd geschoten met een digitale huis-tuin-en-keuken-camera. De centrale vraag in de film was: "Wat gebeurde er die avond in de bossen?" ... Vonden de makers van 'The Blair Witch Project (1999, IMDb) hun inspiratie in een satelliet ontvangende bioscoopzaal?
Nederlandse Trackback-pagina IFFR
Het heeft een paar avonduren gekost, maar deze co-productie van R-win en Punkey verdient wel een schijnwerper, of op zijn minst een fel spotje. De link verwijst naar een pagina die moeten dienen als overzichtspagina van weblogpostings over het IFFR. De basis is een techniek die Trackback heet, een 'alarmeringsysteem' dat standaard in een aantal weblogsystemen zit ingebouwd.
Bezoek je het filmfestival en schrijf je er op je weblog over, stuur dan een Trackback naar: http://69.56.196.194/~punkey/cgi-bin/mt-tb.cgi/7213.
Meer uitleg over IFFR-Trackback en een uitleg hoe je de betreffende pagina automatisch kan pingen, staat hier.
Rotterdam haalt Franse banden aan
Voor de liefhebbers van de Franse film verstuurde de Franse ambassade in Nederland een persbericht dat begint met: "Het International Film Festival Rotterdam en de Franse Ambassade in Nederland zijn een nauwe samenwerking aangegaan ter gelegenheid van de editie 2004. Op het programma staan 45 korte en lange Franse films of co-producties (...)" En laat in het kader van de zondagse rust nou net de film die "ongetwijfeld een schok teweegbrengen onder het publiek" op mijn programma staan.
20 januari 2004
Rotterdams happen
Het Rotterdams Dagblad houdt een on line dossier bij over het Filmfestival in Rotterdam. Naast bijvoorbeeld festivaltips van de directeur ook - de krant denkt aan alle aspecten van de innerlijke mens - eettips. Korte besprekingen van de menu's van onder meer vaste eetstekken als Pathe, Calypso en De Doelen. Handige ticker trouwens bovenaan in de rechterkolom. Zou daar een HTML-code van zijn? Update (210104): "nee", zegt de webmeester van het RD via e-mail.
Dagen/tijden 'Letter' toch bekend
Het is nog tasten in het duister waarom er geen vertoningsdagen en -tijden van 'Letter' bekend waren zaterdag. Gelukkig net nog even gekeken en een van de drie voorstellingen blijkt al weer uitverkocht te zijn. De Japanse SMS-film staat nu voor dinsdag de 27e op het programma, half zes. Ruim 70 minuten SMS-schermpjes kijken, geschoten met een DV-camera. Er zal toch wel ondertiteling zijn?!
Besprekingen van Hifi.nl
Jan Luijsterburg van Hifi.nl (geen RSS [?], wel nieuwsbrief) doet ook dit jaar weer on line verslag van zijn ervaringen op het Filmfestival Rotterdam. Net als vorig jaar. Het merkt op dat er in vergelijking met vorige jaren enkele wijzigingen zijn aangebracht in de bestelprocedure van filmkaartjes. Vorige jaren was het zo dat 30 procent van de kaarten op de dag van de vertoning nog in de handel werden gebracht. Dat is dit jaar niet meer zo.
Nu worden kaarten die 2 uur voor de voorstelling niet zijn afgehaald in de handel gebracht. En, dat is ook anders, dit jaar kunnen kaarten ook on line betaald worden met kredietkaart. Ik reserveerde de kaarten enkel via internet. Hopelijk zijn de rijen donderdag niet al te lang en is het systeem mijn bestellingen, wat vorig jaar dus gebeurde, 'vergeten'. Maar, 'Russian Ark' (trailer) toch kunnen zien uiteindelijk.
95.000 kaarten verkocht in drie dagen
De Stentor: "De publieke belangstelling voor het Internationaal Filmfestival Rotterdam is 'overweldigend', aldus een woordvoerder van het festival gisteren. Sinds zaterdag de kaartverkoop begon, zijn 95.000 toegangskaarten verkocht. Dat is ongeveer gelijk aan vorig jaar. (...)"
19 januari 2004
Kaarten Volkskrantdag in de handel
De eerste kaartjeshandel is weer gesignaleerd. Op Marktplaats.nl verschenen vrijdag al oproepen voor kaarten voor de Volkskrantdag.
De festivalsite legt uit wat de Volkskrantdag is:
"De Volkskrantdag - 1 februari, vijf films, gekozen uit een selectie publieksfavorieten, € 35,-. De Volkskrantdag sluit het festival op 1 februari af. De Volkskrantdag is reeds uitverkocht. Wel kan nog de alternatieve route worden gevolgd op 25 januari. De bestelbon werd opgenomen in de Volkskrant van 1, 5 en 19 december. De filmselectie staat in de Volkskrant van 31 januari."
Gratis kaarten
Dat begint goed. Eind vorige week hield de Publieke Omroep via zijn nieuwsbrief een IFFR-prijsvraag. De vraag was: "Wanneer werd het eerste IFFR georganiseerd?" Vriend Google wist het antwoord in no time uit te spugen: 1972. De e-mail met het - kennelijk - goede antwoord naar de Omroep zorgde vandaag voor een aardige verrassing in de brievenbus:
Twee gratis toegangsbewijzen voor films naar keuze, reserveren verplicht.
Volkskrant verzaakt filmlog
De Volkskrant verwijst via Cinema.nl (die het samen met VPRO beheert) door naar zijn filmweblog. De krant, nota bene hoofdsponsor van IFFR, plaatste op 7 november 2003 de laatste log op de filmsite. Zou er de afgelopen maanden helemaal niets te melden zijn geweest door de filmredactie in de aanloop naar het festival?
18 januari 2004
Merel ook 'gestoord'
Merelroze had ook te kampen met reserveringsperikelen (24 reacties).
Korte intro
In navolging van Punkey begon ik een weblog over het International Film Festival Rotterdam. In de komende dagen zal hier een lijstje verschijnen van de films die ik bezoek. Het worden drie filmdagen, verspreid over twee weken. Het reserveringssysteem was me goed gezind en liet me maar 3 1/2 uur refreshen en redialen (zie vorige posting). Maar, bijna alle gewenste films zijn gereserveerd.
Wat vind je hier niet? Beroepsmatige filmbezoeken en -recensies en gepoch over het aantal bezochte films. Wat wel? voor zover mogelijk verslagen - in woord en beeld - van filmbezoeken en algemene impressies.
Ga je ook naar het Filmfestival of vond je interessante/leuke/kritische sites of recensies, spam de reactiepanelen maar vol. Voor de reacties komt een aparte RSS-feeds beschikbaar
Daarnaast, maar daar wordt achter de schermen nog aan gewerkt, komt er voor mede-IFFR-loggers nog een aparte - noem het maar - overzichtspagina. Daarover later meer. Voeg alvast deze RSS-feed toe aan je nieuwslezer om geinformeerd te blijven.
17 januari 2004
IFFR 2004
Het was bijna te verwachten (zie 2003). Voor het zoveelste jaar achter elkaar is het reserveringssysteem van het Filmfestival Rotterdam overbelast:
De telefoon biedt ook geen uitkomst. Een geautomatiseerde KPN-dame zegt dat het haar spijt dat alle uitgaande lijnen bezet zijn. "Probeert u het straks nog eens."
Opmerkelijk overigens dat een hoofdfilm ('Letter') geen vertoningstijden heeft, maar ook niet geannuleerd is.
Update:
Punkey begon op zijn eigen domein een apart weblog over het IFFR (site/RSS), goed idee.
Lorem ipsum
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Praesent vitae mi. Pellentesque viverra nulla sed mauris. Curabitur fringilla dapibus enim. Sed ornare fermentum arcu. Curabitur tristique nulla eu sem. Donec eget diam. Aliquam ornare enim non tortor. Aenean ac elit vel tortor fermentum pellentesque. Suspendisse convallis, eros non auctor feugiat, mi neque mollis lacus, non rutrum mi augue eget orci. In hac habitasse platea dictumst. Maecenas erat. Sed sit amet tellus. Nulla quis orci sed magna laoreet ornare.
